Auteursarchief: maartengoethals

De bedelaar

Ik leerde te glimlachen naar bedelaars. Vroeger, als ik er eentje passeerde, draaide ik mijn hoofd weg, en meed alles wat enigszins op contact leek. Maar dat vond ik op den duur laf, weinig beleefd, en eigenlijk onvolwassen. Dat moest anders, vriendelijker, vond ik. Dus: glimlachen, een knikje. Lees verder

Hondenpoep

Johan Vande Lanotte, burgemeester van Oostende, zet de grote middelen in tegen hondenpoep. Geen gering probleem aan de badstad, zo blijkt. Elke dag moeten de ordediensten zeker negentig drollen opscheppen om het beetje ordentelijk te houden. Op jaarbasis geeft dat een totaal van meer dan dertigduizend exemplaren. Een shitload aan shit dus.

Lees verder

Claus en De hondsdagen: zes overpeinzingen van een baasje

Enkele maanden geleden kocht ik samen met Marie François een hondje. Een Cavalier King Charles-spaniël. Een vorstelijk dier, luisterend naar de naam: Claus, genoemd naar die andere keurvorst der verzamelde Vlaamse letteren. Ik groeide nochtans op met katten, schildpadden, gerbils, hamsters, vissen, wandelde takken, konijnen, een cavia, een luipaardgekko (en krekels, om die gekke, luie luipaardgekko te voeden) –maar een hond? Neen. Kwam niet in huis. Want: te veel haarverlies, te veel kwijl, te aanhankelijk, dat soort praktische bezwaren (een ander, meer cultureel-ethisch argument tegen luidde: een hond volgt klakkeloos het baasje, terwijl een kat vol karakter steekt, en meer haar eigen plan trekt). Maar ik werd volwassen, kocht een appartement, vond de liefde (die opgroeide tussen een roedel wel afgerichte jachthonden; een Limburgse, vrouwelijke variant van Mowgli), en stond dus open voor het experiment. Wat leerde ik ondertussen al? Zes overpeinzingen. Lees verder